Wbrew sobie - Katarzyna Kołczewska

"Wbrew sobie" to książka  bardzo  uniwersalna,  ponadczasowa,  której  historia  znajduje  swoje  odzwierciedlenie  w  prawdziwym  życiu.  Jakże  często  w dzisiejszym  świecie  małżeństwa  borykają  się  z problemem  niepłodności - z brakiem  własnego  potomstwa.  Chęć  posiadania  dzieci  jest naturalną  rzeczą taką samą  jak oddychanie.  Nie zawsze  jest  dane każdej  parze  mimo  wielu  starań,  uporczywych terapii, psychoanaliz zostać rodzicami. Nikt również  nie  będzie  w stanie  zrozumieć  pary a w szczególności  kobiety,  która  nie  może  mieć  dzieci,  a próby  in vitro  kończą  się  fiaskiem jeśli  sam w jakimś  stopniu  tego  nie  doświadczył.  Bardzo  często  tak  traumatyczne  doświadczenia  wywracają życie do góry nogami  a ludzie  zmieniają  się  o 360°.

Dla mnie  jest  to  książka,  która  pokazuje,  że zatwardziałość i zawziętość  w swoich przekonaniach, chęć pielęgnowania bólu, żalu i niesprawiedliwości a także  brak  zrozumienia  ze strony  otoczenia powoduje,  że  w obliczu ciężkich wydarzeń stajemy się osobami   autodestrukcyjnymi.

Pisarka pięknie to ukazuje  na przykładzie  głównej  bohaterki, która  niszcząc  swoje  małżeństwo niszczy również  siebie, swoje relacje z siostrą, przyjaciółmi  a także  doprowadza  do problemów  zawodowych.  Dopiero upadek na samo dno sprawia, że  kobieta  zaczyna  trzeźwo  myśleć  o tym co się  wydarzyło  w jej życiu, że  to ona była  główną  przyczyną  tego  wszystkiego  co ją  spotkało. Próbuje  odbudować  swoje relacje  z  najbliższymi, ale czy  jej się  to uda?

Cała  książka  jest  napisana  w przystępny  sposób, szkoda tylko, że  autorka tak bardzo ją  rozbudowała i wplotła w nią  kilka  wątków  co powoduje  jej rozwleczenie i skutkuje  pokaźnymi rozmiarami. Ponadto autorka jak dla mnie za mało  skupiła  sie na duchowej przemianie głównej  bohaterki,  co jest niezwykle  ważne  w ukazaniu jej drogi do odbudowy utraconego życia, odbudowy samej siebie . Niemniej  jest  to  książka, którą  warto  przeczytać i zastanowić  się  co ja bym  zrobiła i jak ja bym się  zachowała  gdyby mnie to wszystko spotkało co główną  bohaterkę.

Pierwszy telefon z nieba - Mitch Albom

"Pierwszy telefon z nieba" to książka ukazująca jak bardzo ludzie potrzebują nadziei i bliskości drugiej osoby oraz jak bardzo boją się to wszystko stracić. Ludzie potrzebują w swoim życiu nadziei na lepszy byt, nadziei na uleczenie z ciężkiej choroby, nadziei na wybaczenie wyrządzonej i doznanej krzywdy, nadziei na lepsze życie po śmierci, tak nadziei na Niebo. Brak jej oznaczałby zaniechanie starań pracy nad sobą, wiary w Boga i ludzi, a także wiary w samego siebie.

Dawanie fałszywej nadziei ludziom można porównać do bomby atomowej, której zasięgu i skutków jakie może wyrządzić nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Zabawa ludzką psychiką i ludzkimi uczuciami jest jak zabawa ludzkim życiem, tylko ofiar jest zawsze więcej niż nam się wydaje.

 Pomimo, że jest to całkowicie zmyślona historia, daje nam chwilę na refleksję i pokazuje jak jeden człowiek może manipulować ogółem w imię wyższych celów, które nie zawsze okazują się dobre.

Mitch Albom - co to za pisarz :)

Chyba mam słabość, do tego autora. :) Z każdą przeczytaną książką, która wyszła spod jego pióra, mam ochotę na więcej. Uwielbiam jego spojrzenie na życie, tematy jakie porusza, czasami bardzo trudne, ale dające dużo do myślenia, jego rozterki, autentyczne i barwne postaci pokazujące wszystkie oblicza człowieka oraz jego relacje z Bogiem, o czym większość pisarzy nie potrafi mówić.

Obecnie kończę czytać trzecią jego książkę a na półce czekają jeszcze dwie pozycje i już nie mogę się doczekać kiedy po nie sięgnę. Tylko co ja zrobię jak już wszystkie je przeczytam? Powinnam trochę spasować i może sięgnąć po inne, które zakupiłam w te wakacje. Myślę, że tak zrobię a Albom będzie na te dni kiedy będę potrzebowała odrobiny refleksji nad własnym życiem. :) 

Wtorki z Morriem - Mitch Albom

Wtorki z Morriem - Mitch Albom

 

 

Wtorki z Morriem to chyba najlepsza książka jaka wyszła spod pióra Mitcha Alboma. Jej autentyczność i brak przerysowanej historii powoduje, że jest ona fenomenalna i czyta się ją z "rozdziawionym dziobem". Dodatkowo losy głównych bohaterów, bo w moim odczuciu jest ich dwóch - sam autor i jego profesor z czasów szkolnych Morriem, pokazują jak życie potrafi zatoczyć koło i ukazać te wartości, które są w życiu najważniejsze i którymi powinniśmy się w nim kierować. Choroba jednego z głównych bohaterów, która odbiera człowieczeństwo i godność oraz powoduję całkowite uzależnienie od osób trzecich, staje się zaczątkiem zmian w życiu tego drugiego oraz wielu innych osób.

Mitch Albom napisał książkę uniwersalną i ponadczasową, gdzie każdy z nas znajdzie w niej odpowiedzi na nurtujące go pytania. To książka, która ukazuje tragizm jednostki ludzkiej w obliczu nieuleczalnej choroby, ale również dobro wypływające z jej istnienia, które zmienia otaczającą nas rzeczywistość. To książka, która jest najlepszą lekcją życia i do której warto zajrzeć nie jeden raz :)

 

 

źródło okładki: http://lubimyczytac.pl

Mała refleksja po długim czasie :)

Jedyna - Kiera Cass

Jedyna stanowi ostatni tom serii "Selection". Uważam, że jest najsłabszą książką z pośród całej trójki a zakończenie całej historii mogło nastąpić już w drugim tomie. Fabuła książki jest bardzo nużąca, a wprowadzane przez autorkę dodatkowe zwroty akcji jeszcze bardziej ją rozwlekają i sprawiają, że opowiadana historia staje się groteskowa. Sami bohaterowie w tej części nie są tak atrakcyjni literacko jak wcześniej. Ich ciągłe rozterki, zmiany zdania i brak konsekwencji zniechęca do dalszego zgłębiania książki. Ponadto autorka zapomina o pięknych opisach miejsc, do których przyzwyczaiła nas już w poprzednich częściach. Powoduje to, że brakuje tej książce ciekawej oprawy i sprawia, że historia jaką poznajemy nie jest już tak piękna jak wcześniej. Oczywiście zakończenie książki jest takie jakiego każdy z nas się spodziewał, czyli z Happy End. Lady America poślubia księcia Maxona i zapewne będą żyć długo i szczęśliwie.

Zaklinacz czasu -Mitch Albom

     
     Czy człowiek potrafi jeszcze obejść się bez odmierzania czasu? Świat  jaki nas otacza to świat rzeczy policzalnych. Od wieków paramy się mierzeniem wszystkiego co wydaje nam się przydatne,  sensowne, co będzie zaczątkiem nowych odkryć. Tak samo jest z czasem. Kiedy człowiek nauczył się go odmierzać, nieświadomie stał się jego niewolnikiem. Codziennie każdy z nas zapisuje w terminarzu datę i godzinę różnych spotkań, rodzinnych uroczystości, jakiś ważnych wydarzeń aby mieć poczucie,  że panuje się nad czymś. Przekonanie człowieka, że potrafi panować czasem jest iluzoryczne. Niejeden z nas gdy rano za śpi gorączkowo próbuje nadrobić stracony czas co tak naprawdę jest rzeczą nie możliwą do osiągnięcia.
Czy życie bez czasu może istnieć  i czy miałoby sens?
W tych czasach, w których żyjemy nie umielibyśmy żyć bez odmierzania czasu. To wręcz nie możliwe. Możemy natomiast nauczyć się go wykorzystywać w jak najlepszy sposób.
Czas to pojęcie względne i tak naprawdę nie wiemy ile zostało nam go dane. Ważne jest jednak to, żeby w życiu nie żałować żadnej sekundy jaka została nam ofiarowana i każdą sekundę przeżyć tak, jakby była ostatnią. Nigdy nie jest na nic za późno ani za wcześnie, zawsze jest wtedy, kiedy trzeba. Życie jest darem jakie otrzymaliśmy od Boga a czas narzędziem jakim On z niego nas rozlicza.